Insomnio
Vai para un mes que te teño comigo, e non te entendo, nunca te entendín. Ninguén te avisou para este velorio, pero tí decidiches convidarte. E xuntámonos tí, eu, algún amigo e algún que outro coñecido. Charlamos toda a noite animadamente, mesmo semella unha reunión de amigos natural.
Pero tal e como viñeches, marchas, sen avisar, como os malos convidados. Para cando pecho os ollos sei que voltarás mañá, volves cada noite, tornas a arrincarme un cachiño máis do que me queda, do case nada que teño. Non fallas, puntual á túa cita; era de esperar se saes de min.
E namentras, a almofada pídeme a berros unha baixa por depresión. Alega que son demasiadas noites escoitándome.
Early adopters
O conto de nunca acabar…hai uns días atrás, a marca da mazá lanzou o seu novo gatiño.
Así mesmo, na nosa escola temos dispoñible para a descarga o último xoguetiño da empresa da rúa de enfrente, o Windows 7 Professional con licenza, claro; para outro día queda a explicación da astuta idea de porqué Microsoft regala o seu software nas facultades…
Con respecto ó software libre…bueno, creo que todos sabemos que cada pouco tempo hai actualizacións corrixindo paquetes ou mellorando cousas :-)
Tres casos
O primeiro caso é o do típico rapaz que, sen moito que facer, decide que o seu é actualizar o seu Leopard para ver de primeira man esas novas cousas que agocha e que outra xente documentou moi amplamente. Pero…se xa se falou que só era un refinamento…¿qué espera a xente?. E claro, o curioso do caso será cando comece a instalar ese software básico e imprescindible na súa vida (falo do crackeado, claro) e vexa que non está soportado, ou que non funciona igual de ben. E ollo, isto non ten porqué pasar só co software crackeado, tamén pasará os primeiros días co resto do software. Claro, logo pasa o que pasa…É lei de vida.
O seguinte caso toca máis preto. O meu compañeiro de piso está emperrado en instalarlle o Windows 7 ó seu Vaio. Non tardei medio segundo en zoscarlle un capón e recordarlle que está no medio dun proxecto, ¿a qué energúmeno se lle ocorre poñerse a cambiar a arquitectura ou o SO no medio dun desarrollo?, a él, claro. Parece que mudou de obxetivo, agora é o portatil da moza o elixido. E ante a distancia que os separa, veremos como incide o novo SO no gasto en chamadas para resolver dudas e problemas referentes ó seu funcionamento…
O último caso é inda máis achegado. Eu mesmo levo meses quitándome de actualizar mono na miña linux box do laboratorio. Todo por medo a tocar algo e que se escaralle o tema no que estou metido e comece a dubidar se foi da actualización de mono ou unha metida de zoca miña. Todo isto unido á falta de documentación cando se actualiza un framework con respecto a aplicacións que corran sobre él… Xa se sabe, se algo funciona, non o toques!.
Ós protagonistas dos tres casos faría facerlles estas dúas auto-preguntas.
Realmente, ¿é máis competitivo co seu novo SO ó cal non está adaptado nin vostede nin as aplicacións que utiliza?
Antropoloxía virtual
Do you have any advice for professional or other organizations as to how they could use Second Life to help foster increased activity amongst their members?
Second Life’s advantage is the wide bandwidth for nuanced social action that it provides. That is, moving about as avatars within the environment broadens the scope for meaningful expression in ways that can form the foundation for powerful applications. From my point of view, the most promising of these are educational and therapeutic — uses that leverage the real human connections possible in an environment that allows people to express themselves so broadly.
Thomas Malaby. is Associate Professor in the Department of Anthropology at the University of Wisconsin-Milwaukee. He has published numerous works on virtual worlds, games, practice theory, and indeterminacy. His principal research interest is in the relationships among institutions, unpredictability, and technology, particularly as they are realized through games and game-like processes. Malaby has a forthcoming book titled “Making Virtual Worlds: Linden Lab and Second Life” from Cornell University Press.
A entrevista enteira en Boxes and Arrows por mor da súa conferencia no IDEA2009.
Coñecemento
El científico debe poseer un conocimiento completo y profundo, de primera mano, de ciertas materias. En consecuencia, por lo general, se espera que no escriba sobre tema alguno en el cual no sea experto, siguiendo una conducta de noblesse oblige. Sin embargo, por esta vez, pido poder renunciar a la nobleza y quedar dispensado de las consiguientes obligaciones. Mi excusa es esta:
Hemos heredado de nuestros antepasados el anhelo profundo de un conocimiento unificado y universal. El mismo nombre, dado a las altas instituciones de la enseñanza, nos recuerda que, desde la Antigüedad y a través de los sigos, el aspecto universal de la ciencia ha sido el único que ha merecido un crédito absoluto. Pero la propagación, tanto en profundidad como en amplitud, de las múltiples ramas del conocimiento humano durante los últimos cien años nos ha enfrentado con un singular dilema. Por un lado, sentimos con claridad que sólo ahora esmos empezando a adquirir material de confianza para lograr soldar en un todo indiviso la suma de los conocimientos actuales. Pero, por el otro, se ha hecho poco menos que imposible para un solo cerebro dominar completamente más que una pequeña parte especializada del mismo.
Yo no veo otra escapatoria frente a ese dilema (si queremos que nuestro verdadero objetivo no se pierda para siempre) que la de proponer que algunos de nosotros se aventuren a emprender una tarea sintetizadora de hechos y teorías, aunque a veces tengan de ellos un conocimiento incompleto e indirecto, y aun a riesgo de engañarnos a nosotros mismos.
Sea esta mi justificación.
…
Prefacio de ¿Qué es la vida?. Erwin Schrödinger. Dublín, setembro de 1944
Nadadora están en forma
Sara está inconmensurable, ou iso creo, eu con ela non son obxetivo. Nadadora están ahí agochados, pero volverán. Vaia se volverán :-)
Tratado de electrónica (part VII)
Venetian Snares – Öngyilkos Vasárnap // A remix of Billie Holiday’s version of Gloomy Sunday.
