verbas

Sempre fun rarito no meu. Dende pequecho sempre me tirou o deseño. Sempre me fixei antes en como estaban feitas as cousas que me rodeaban; despois fixábame (ou non) en para qué servían, moitas veces, se non me gustaban como estaban feitas xa chegaba con prexuizos a avaliar a súa funcionalidade.

Agora un pouco máis crecidiño e teño o meu propio PDM xa marcado, os impulsos de neno tíranme cara él. É por isto polo que devoro — literalmente — todo canto cae nas miñas mans sobre deseño…só que aplicado ó meu mini-mundo particular. Ultimamente paseando pola biblioteca topei tres xoias das que estou dando boa conta.

A primeira (a cal xa acabei) é ”Mies van der Rohe. La estructura del espacio” por Claire Zimmerman da Ed. Taschen; o cal fai unha intro bastante amena no universo arquitectónico de Mies, pasando por algúns dos seus traballos máis notables (Casa Fansworth, Crown Hall, Nova Galería Nacional, etc). Un ameno repaso á obra dun dos tres xenios da arquitectura moderna — xunto con Gropius e Le Corbusier — dos cales todo o mundo debería saber algo (polo menos de orella…).

As outras dúas xoias que topei e que teño por ler son “Teoría del Color“ de Johannes Pawlik da Ed. Paidós o cal polo que vexo fai unha síntesis selectiva das teorías existentes (Goethe, Runge, Delacroix, Klee, etc.) e presenta unhas nocións básicas para a súa comprensión e utilización. E por último topei algo máis adaptado ás miñas necesidades, “The Essential Guide to User Interface Design” por Wilbert O. Galitz da Ed. Wiley, o cal é un mamotreto de setecentas páxinas dedicado a explicar os intríngülis do deseño de interfaces de usuario para entornos informáticos; vamos, un pesadelo para os axenos á materia, unha delicatessen para os amantes disto.

Foto de ozgurcakir.

- ¿Quén sabe o que me espera ahí fora?
- Todo un mundo enteiro para min.

Fai uns días tiven o privilexio de ver (en DivX, por suposto, a programación cinéfila de Ourense non da para máis) Le Scaphandre et le Papillon de Julian Schnabel. Para os mortais que non se apuntaran a un curso de francés vía CCC titularémola “La Escafandra y la Mariposa”; e digo privilexio non só pola película, senón tamén pola compaña, que ás veces é moi aconsellable e mesmo necesaria para unha película así, por aquelo de comentar puntos de vista…esas cousas que só fai a sociedade pequeno-burguesa, tamén chamada progre ou gafapasta, malditas etiquetas…

A película hai que dicir que é moi boa. Consegue que o expectador sinta o que  sinte o protagonista tanto por medios visuais coma sonoros ou mesmo recurrindo a unha fermosa voz en off (en perfecto francés, por suposto). A historia é digna de ser contada, mágoa que non sexa unha película mainstream e que a maior parte da xente non chegue sequera a saber dela. Só lle topei un resquicio polo que podería atacala vilmente e fustigala ata cansarme, o seu paralelismo con Mar Adentro é innegable, ata certo punto que, ó meu parecer, o final é mesmo predeciblemente similar ó perpetrado por Amenabar.

Persoalmente, coido que todo o mundo ten a súa propia escafandra; a miña é unha ansiedade que, por momentos dócil ou indomable, tórnase no meu propio síndrome locked-in facendo que fique atrapado esta vez pola miña cabeza, a cal non me deixa realizar cousas que o meu corpo sí soporta. É difícil de explicar a quén non padece desta enfermidade; resúmese básicamente no descontrol dos parámetros normais dun sentimento, o medo.

Cada un ten os seus demos propios, cos que ten que convivir toda a súa existencia e turrar e teimar para que estes non sexan os culpables de levalo á tumba. Isto enlaza claramente coa outra película que vin hai pouco, o biopic de Ian Curtis que non soubo/foi quén de levar a súa epilepsia e terminou por aforcarse o 18 de maio de 1980 con 23 anos. Mágoa.

Cartaz pequerrecho (12 x 5) que atopei tempo atrás nos parabrisas dos coches estacionados en Ervedelo.

Voltei a darlle vida á miña conta de flickr. A ver qué saco en claro.

A miña carpeta de descargas estaba a rebentar. Tiña que poñerlle remedio dalgunha maneira, por iso estou inmerso nun atracón gafapasteril.

Xa dixeridos ou en proceso:

• Vacabou. Estaban escondidos polo cartel do FIB do 2004, e rescateinos, non estan nada nada mal…
• Lesbians on Ecstasy, hype ou non, estan ocupando quota das miñas orellas.
• Control, biopic (palabro noxento onde os haxa) sobre a (curta) vida de Ian Curtis, un grande da música ó que o a súa cabeza non deixou seguir vivindo. Máis que nada é un exercicio de estilo doutro grande Anton Corbijn, de ahí a súa man na fotografía…Destacar que actor principal, Sam Riley inda que sobreactua un pouco ó meu parecer, é un calco de Ian. E menudo dominio para bautizar web oficial…qué poucas boas ideas quedan xa.
• Last Days de Gus Van Sant que proxectaba o CineClube Padre Feijoo, como xa comentei. Parecíame unha obscenidade ir a ver isto ó día seguinte de ver Control…
• Elodio Y Los Seres Queridos. Menos mal que apuntei, ¿poeta frustrado?.
• Crash. Outra que tal baila…é dos Oscars de vai dous anos ou cousa así…pero sempre a retrasei, inda hoxe non mo perdono. Os guións con historias cruzadas cautívanme…¿reflexo vital?.

En cola:

• Le Scaphandre et le Papillon de Julián Schnabel. Viva o VOS!. Ten pinta de raruna.
• No Country for Old Men. Apuntémonos ó ¿hype? Bardem!!
• Hot Chip. Chéirame a hype, a prensa musical (a gratuita tamén) non para de falar deles.
• The Blows. A ver como segue o panorama musical galego…
• Superaquello. Esta xente tenme intrigado, estou que non cago esperando a que o Slsk se porte e remate pronto.

Agora é o turno de TFTs, pantallas táctiles e demáis derivados… Unha mirada de visionario.

Agrio porque Santiago estaba morto, zafou A Reixa e o Maycar.

Dulce porque mesmo os teloneiros compañeiros de cartel, Niño y Pistola se-sa-lie-ron . No seu último largo, Culebra soan moito máis potentes e definidos. Hai panorama indie galego para rato…

E qué dicir dos Domingueiros, pois que estiveron incribles, moi profesionais, un bo directo, quizáis a única pega é que os notei algo blandengues. Pero seguen sendo caralludos, soaron apabullantes Do It, Love Our Love (máxica…), Rainbows in Colors, I Ain’t Down, ou Little Heart Attacks nos bises.

E qué dicir da Sala Capitol, segue a ser referente cultural Santiagués por antonomasia.

Update: Parece que ata eles mesmos se deron conta de que o outro día estiberon sublimes. Ben por eles!

E a cousa queda así como sigue:

• Xoves (onte) festa ata as mil por Ourense adiante (Trolebus, Ingravito, Charol, Badulake, Black, …). Música, amigos, conversa, máis música, crema de orujo, máis conversa, adrenalina, suor, saltos e máis saltos. O amencer.
• Venres festa en Vilagarcía ata que o corpo aguante.
• Para o sábado teño entradas para os Sunday Drivers + Niño y Pistola na Capitol de Santiago, despois ruta de garitos/antros.
• Domingo, cañas e durmir o que non durmín en mes e medio.

Non me fai falla comer, nin durmir, a adrenalina que gardo fara o seu traballo…