verbas

Todo o frío do mundo

Posted in do que penso by spav on 29 Novembro, 2007

Os obreiros seguen ao seu diante de mín. Traballan bulindo e levantando pisos sen parar. Namentres outro edificio derrúmbase, o que construira en torno a tí. Non quixen, sábelo, pero os recordos cáense co tempo se non os apuntalas. Tí deixaches a obra a medio facer, e non foi por falta de presuposto. Simplemente renunciaches. Mágoa.

Como se non ocorrese nada nestas dúas semanas. Todo muda. O teu recordo esvaese na memoria.

2 Respostas

Subscribe to comments with RSS.

  1. meighinha said, on 9 Decembro, 2007 at 21:30

    Non borres nada nin levantes muros imposibles… ó final debería quedar un bo sabor de boca de calquer cousa que se sinte… mágoa que non sempre sexa así.

    Tes bos exemplos na tua vida, aproveitaos e mira como se pode facer “medianamente” ben ;)

    bicos.

  2. spav said, on 10 Decembro, 2007 at 19:12

    Nunca me deches un mal consello. ¿Como pagar toda esa débeda?


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: