verbas

Roman, ¿demo ou vítima?

Posted in do que me entero, do que penso by spav on 8 Febreiro, 2009

O xoves 12 a cadea de televisión Cuatro emite ‘Roman Polanski, Wanted and Desired’. Ten boa pinta, xa que trata o tema escabroso do director polaco nacionalizado francés. O creador de películas como Chinatown, Cul de sac ou máis recentemente, The Pianist; é un director cunha obra para ter moi en conta, pero ten un pasado un tanto escabroso cunha acusación de violación a unha menor con fuxida incluída (e posterior posta na lista de busca e captura do FBI) ou a morte sanguinolenta da súa muller, Sharon Tate a mans dunha discípula de Charles Manson. Dicir que o documental foi feito pola cadea americana HBO, co cal pódome facer unha idea de por onde tirará dito documental, ó máis puro estilo (tendencioso) de Jon Sistiaga.

Agora ben, detrás do creador…¿qué hai?, ¿un violador?, ¿unha cabeza de turco da industria cinematográfica americana?. A súa obra é indiscutible, pero, ¿qué hai da súa vida? ¿podese admirar a obra dalguén olvidando á persoa?, eu persoalmente non son quén de separar a obra do autor, o seu traballo da persoa, valga como exemplo Leni Riefenstahl.

4 Respostas

Subscribe to comments with RSS.

  1. particula_alfa said, on 9 Febreiro, 2009 at 17:45

    Discrepo, discrepo y discrepo. No confundamos la ética con la estética. Cuando admiramos a Polanski o a Riefenstahl, estamos admirando la obra de Polanski o a Riefenstahl, no su personalidad. Si no somos capaces de separarlas, entonces pasamos ya al peligroso terreno de los juicios morales y podemos denostar la obra de Riefenstahl porque estaba al servicio del nazismo, al igual que los nazis lo hacían con la de Eisenstein y la de Vertov y podemos seguir y seguir hasta caer en un bucle infinito…

    No creo que Roman sea peor persona que Von Trier o Reygadas, para mí auténticos psicópatas, sólo que la tortura psicológica todavía no debe de estar tipificada como delito…

    Además Leni, en sus últimos años de vida, renegó de su pasado y se reconcilió con la gente de bien..

  2. Spav said, on 9 Febreiro, 2009 at 23:41

    Discrepo de tí, discrepo de tí, discrepo moito de tí. É moi dificil separar a persoaxe da súa obra, sego pensando que é dun cinismo impresionante. Sempre tentei unha cousa, ante todo, coherencia, e para iso obra e persoa van íntimamente ligadas. Eu non xulgo a ninguén, mais, para saber o que fixo necesito saber quén é. Máis exemplos: a militancia de Gunter Grass nas SS pódese explicar cun “era xoven”? eu tamén fun xoven e non militei en ningunha formación fascista, nin antifascista nin nada polo estilo….

    Bueno, como colofón que me digas que Leni renegou de todo o que fixo…pois, qué queres que che diga?, non me vale de nada…ese tipo de retracción é de raiz profundamente cristiana, e só busca a súa suposta “salvación”; para min o importante é o que fixo, pensou e apoiou, e foi a un réxime nazi que, a sabendas, exterminaba por raza, relixión e sexo.

  3. particula_alfa said, on 9 Febreiro, 2009 at 23:51

    El último párrafo era irónico.

    Bien, como conclusión extraigo que sólo disfrutas de las cosas que hacen las personas de buen corazón.

  4. Spav said, on 10 Febreiro, 2009 at 0:57

    Mmmmm, non, senón que as “desfruto” cun certo marxe, ou separación, se queres.

    O de que o último parágrafo era irónico xa me decatara, eu só pretendía encenderte e ver se tiñas algunha argumentación mellor ;-)


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: