verbas

Insomnio

Posted in do que fago by spav on 24 Setembro, 2009

Vai para un mes que te teño comigo, e non te entendo, nunca te entendín. Ninguén te avisou para este velorio, pero tí decidiches convidarte. E xuntámonos tí, eu, algún amigo e algún que outro coñecido. Charlamos toda a noite animadamente, mesmo semella unha reunión de amigos natural.

Pero tal e como viñeches, marchas, sen avisar, como os malos convidados. Para cando pecho os ollos sei que voltarás mañá, volves cada noite, tornas a arrincarme un cachiño máis do que me queda, do case nada que teño. Non fallas, puntual á túa cita; era de esperar se saes de min.

E namentras, a almofada pídeme a berros unha baixa por depresión. Alega que son demasiadas noites escoitándome.

Tagged with:

Unha resposta

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ramón Nogueira said, on 13 Outubro, 2009 at 15:12

    As almofadas o que tenhen que aguantar… pobres… pero comparto o teu pensamento.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: