verbas

Into the wild

Posted in do que fago by spav on 22 Outubro, 2010

A cousa comezou ben temprano. Ás 8 xa estaba encarando a estación de autobuses de Hlemmur, pretiño do 101. O día comezaba tinguido de laranxas que foron tornando en luz matinal.

Gracias ó servizo de autobuses metropolitano de Reykjavík puidemos chegar ó noso destino, Hveragerði en pouco tempo e polo equivalente a 6 euros. O bus deixounos na gasolineira do pobo (xa dixen que en Islandia os pobos existen so si existe gasolineira, non?) e tras un chisco de información extra no punto de información de turno, comezamos a nosa ruta de 6.6km de sendeirismo.

Vapor canalizado cara o pobo

A zona de Reykjavík é un punto quente termal; nun radio de varios km á redonda indo en coche pódese observar a gran cantidade de puntos nos que o vapor emerxe da terra e forma fermosas fumarolas que se ven aumentadas co efecto do frío outono islandés. Hveragerði atópase no centro desta zona, é a capital xeotermal, e destaca por tres cousas: polos seus invernadeiros de flores e tomates quentados con lámpadas xeotermais; por ser un dos dous únicos pobos no mundo construido sobre un punto quente activo (o último tremor de 2008 abriu unha nova vía de escape para o vapor no centro do pobo); e polo seu río termal agochado entre as montañas…

E alá nos fomos, camiñando eses 6.6 km entre as montañas topando ó noso paso multitude de marcadores que nos dicían que debaixo dos nosos pes cocíase algo.

Serpenteando cara o norte, internámonos nas montañas e descubrimos as pequenas imaxes que nos ofrecía a natureza. Musgos de verdes xamáis vistos, pingas de vapor que se concentraban na herba circundante ás pozas de barro burbulleante e quedaban cristalizadas polo efecto do vento.

Gotas conxeladas polo vento

Pero tamén descubrimos as grandes forzas da natureza: as pozas de barro e auga de distintas viscosidades fervendo e burbulleando. Os grises, vermellos e blancos dos minerais atacando os nosos ollos; o vento de -2ºC zoupándonos na cara; o son do vapor golpeteando as pedras das fumarolas…

E para o final deixamos o mellor: un baño nun río termal a uns 39ºC, perdido no medio da nada. A saída foi toda unha oda á velocidade. Loitábamos contra a hipotermia secándonos e vestíndonos a trompicóns nun barro xeado mentras o vento zugaba nas orellas.

Disfrutando do baño

A volta foi calma, cansa e nun silencio sordo polo vento que zugaba con máis forza cara o serán. Éramos conscientes de que vivíramos algo que pouca xente pode contar.

Tagged with: ,

Unha resposta

Subscribe to comments with RSS.

  1. Xabier said, on 22 Outubro, 2010 at 18:53

    A ver quen te saca de aí!


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: